huurwoningen, Wethouder
35.000 mogelijke extra woningen. En de beslissing is: niet verder praten.
De intentieovereenkomst tussen de gemeente Amsterdam en de private verhuurbranche had ruimte kunnen creëren voor 35.000 extra woningen in onze stad. Concrete afspraken over transformatie, verduurzaming en uitbreiding van de bestaande woningvoorraad lagen binnen handbereik.
En toch gaat dit niet door. Omdat wethouder Wonen Zita Pels heeft besloten niet verder te willen praten.
Dat is onbegrijpelijk. En in de huidige woningmarkt simpelweg onverantwoord. De woningnood in Amsterdam is geen politiek speelveld. Het is de dagelijkse realiteit van duizenden woningzoekenden.
Pels lijkt al langer moeite te hebben met het balanceren tussen haar rol als wethouder en die van lijsttrekker van GroenLinks Amsterdam. Terwijl zij aan de ene kant in gesprek was met de private sector, sprak zij in de media over “huisjesmelkers” en “het grootkapitaal” die zij een “dikke middelvinger” gaf.
Door het overleg stop te zetten, wordt een concreet woningbouwperspectief losgelaten. Juist nu resultaten in zicht waren, is het traject beëindigd.
Besturen is geen campagne voeren. Besturen is verantwoordelijkheid nemen voor de stad. Wanneer partijpolitieke ambities zwaarder lijken te wegen dan de verantwoordelijkheid als wethouder Wonen, gaat dat direct ten koste van Amsterdam. Wie de deur dichttrekt voor samenwerking, trekt de deur dicht voor duizenden woningzoekenden.
35.000 woningen laat je niet liggen. Punt.
